چندين سال هست كه چالشي بين معماران قديم ( سنتي) ومعماران جديد( نسل هنر و تكنولوژي) به وجود آمده است و آن ابزار های ارائه نمايش طرح ها يعني
-۱- ارائه با دست ( كروكي – اسكيس- راپيدي و...)
-۲- ارائه ماشيني (كامپيوتري : ابزارهاي گرافيكي و ...) هست !
معماران قديم به لحاط نوع آموزشي كه در گذشته ( نبود امكانات) ديده اند داعيه وهوادار كار دست هستند و كامپيوتر را منكر مي شوند اما بلعكس دانشجويان معماري (البته تاحدودي) كاركامپيوتري را ترجيح و تمرين هاي كروكي و اسكيس و... پيش نياز ورود به اين عرصه درجهت درك بيشتر فضا ها و حجم ها مي دانند. اما به راستي آيا كروكي زدن از روي آثارگذشته ايراني مي تواند موثر باشد يا تنها وقت گذراني براي علاقه مندان معماري در اين فضاها مي باشد ؟
مهندس
صديق شاگرد مهندس قهوه ايي كه اين روزها در كسوت استادي در دانشگاه علم
وصنعت و چندين دانشگاه ديگرمشغول است و اين روزها نيز كلاس هاي كروكي و
ديگر تكنيك هاي طراحي معماري او، ترافيك انساني بسياري دارد در مقدمه كتابش آموزش كروكي در معماري تفاوت هايي بين كروكي – اسكيس و طراحي قائل شده است كه مي تواند شايد پاسخي به سوال مطرح شده باشد !
كروكي زدن باعث مي شود ما به درك صحيحي از فضا و ارتباط با محيط ومسائل انسان سازداشته باشم در صورتي كه هدف اسكيس زدن
كشيدن اشيا و يا احجام و زوايا با سرعت و خطوط زياد و بي دقت است. كروكي
به ما كمك مي كند فضا را در گذر زمان ثبت كنيم . كروكي ميتواند اطلاعات
فني بسياري را با كشيدن اطلاعت فني همچوم دتايل ها به ما آموزش دهد كه هدف
از طرح نكات فني در كروكي ، ايجاد روش ومنش انساني است.
با توجه به صحبت هاي مطرح شده فكر مي كنم ضرورت آموزش اسكيس و كروكي به دانشجويان امروزي همزمان با آموزش هاي ديگر وآشنايي معماران گذشته با پيشرفت هاي طراحي ( ابزارهاي طراحي 2 بعدي و 3 بعدي و ... ) به عينه مشاهده مي شود و اميد است كه سيستم آموزش معماري ايران هم نيم نگاهي به اين دو حوزه داشته باشند.
منبع :
http://arcstudent.blogfa.com
